همه چیز “چگونه یک پسر را در 10 روز از دست بدهم” (به اشتباه) در مورد عشق به من آموخت


پس ظاهراً پیام اصلی این فیلم این است که برای یافتن عشق باید خودت باشی. اما این تنها در صورتی کار می‌کند که «خودت» مانند اندی باحال باشد، نه دیوانه مانند میشل، که دوگانگی است که این طرح بر اساس آن پیش‌بینی شده است. از این رو، رفتار اندی به عنوان یک قانون برای زنان مستقیم در همه جا عمل می کند. مثل اندی باش تا مرد را فرود بیاوری، مثل میشل باش… و همه آنها را خواهی ترساند.

من خیلی سعی کردم یک دختر باحال باشم، به خصوص با مردانی که در اوایل دهه 20م با آنها قرار گذاشتم. وانمود کردم که به ورزش علاقه دارم («لطفاً به من بگو آفساید یعنی چه»)، درباره موسیقی هایی که گوش دادم دروغ گفتم («اوه، من عاشق دیسکوی مبهم دهه 1970 هستم!»)، و حتی زبان یک گیمر را به کار بردم، و به خود می بالید که چقدر درخشان است. من بودم در “COD” (ندای وظیفه) و چگونه “خیلی بهتر از هالهمی‌خواستم مردانی که با آنها ملاقات می‌کردم فکر کنند که من شبیه دختران دیگر نیستم. این که علایق من با آنها مطابقت داشت و من نیازمند، زورگو، خواستار، یا هیچ عاملیت واقعی فراتر از آن چیزی که آنها احساس راحتی می‌کردند، نداشتم.

نکته غم انگیز این است که کار کرد – و من از نزدیک دیدم که این چیزی است که مردان از من می خواستند. در نظر بگیرید سابق که زمانی تیپ خود را به عنوان “بی هشیاری و استخوان گونه” توصیف کرد، هر دو ویژگی کلیدی Cool Girl. من هیچکدام از آنها را نداشتم – اما با پنهان کردن احساساتم و تماشای ویدیوهای کانتورینگ در YouTube، دستورالعمل ها را به بهترین شکل ممکن دنبال کردم.

من می دانم که این ممکن است مسخره به نظر برسد. اما حتی در حال حاضر، در سن 28 سالگی، وقتی با کسی که دوستش دارم ملاقات می کنم، به سختی می توانم جلوی اجرای Cool Girl خود را بگیرم. بخشی از دلیل این است که من از این که برچسب مخالفی به من بزنند وحشت دارم.

شیوه ای که فیلم رفتار اندی و میشل را در برابر یکدیگر قرار می دهد، کلاسی استادانه در زن ستیزی درونی شده است. مطمئناً، آنها ممکن است دوستان صمیمی باشند، اما پویایی قدرت آشکاری در بازی وجود دارد، زیرا اندی به دلیل “باحال” بودن، برتر از میشل است، که احساساتی و آسیب پذیر است، حالاتی که اغلب به عنوان “روانی” در بازی دوستیابی دگرجنسگرا رمزگذاری می شوند. . یکی قابل قبول است و دیگری نه.

اشتباه نکنید، این تقصیر فیلم نیست – و من هنوز عاشق تماشای آن هستم. پیام‌هایی که می‌فرستد نتیجه فیلمنامه‌نویسی ضعیف نیست، بلکه ناشی از تبعیض جنسی عمیقاً ریشه‌دار است که در آن زمان افراد زیادی زیر سؤال نمی‌رفتند. با این وجود، تکان دادن درس‌هایی درباره عشق و سایر بخش‌های فرهنگ پاپ به من سخت بوده است.



منبع