مایکل رابرتز، ویراستار مد و مرد رنسانس، در ۷۵ سالگی درگذشت

اولی می نویسد: «میراث مایکل زیبایی است ووگ ویراستار ویلیام نوریچ «زیبایی سر به فلک کشیده. بله، هیکل، ظرافت، شوخ طبعی، و زیبایی. برای برخی این هنر و تصویرسازی او خواهد بود که آن را دوست دارند و به یاد می آورند، برخی دیگر عکاسی او، کار مد برای ایتالیایی است. ووگ و جلدهای تاتلر، برای دیگران، نوشتن و ویرایش تیغ تیز او. برای دیگران، نزدیکترین افراد به او، دوستی وفادار و ضروری اوست. یک همگرایی جادویی استعدادها در لندن در دهه 1980 وجود داشت – آنا وینتور، تینا براون، گریس کدینگتون، گبه داپلت، سارا گیلز، مانولو بلهنیک و غیره. در این کاملوت، مایکل یک پادشاه بود. عجیب و غریب و رویاپرداز. همیشه غافلگیر کننده نه از روی امتیاز، خلاقیت و حس زیبایی و شوخ طبعی او سرنوشت او بود. او قدرت نمونه ای برای نسل های جوان تر و آینده است که زندگی در هنر، در سبک و مد، مربوط به مهمانی ها نیست، بلکه مربوط به کار است.



منبع

اخیراً، پروژه های رابرتز شامل نوشتن مقدمه برای کتاب دوست نزدیک و همکارش گریس کدینگتون در سال 2016 با فایدون بود. رحمت، و کارگردانی مستند 2017 مانولو: پسری که برای مارمولک ها کفش می ساخت، درباره داستان زندگی و سفر خلاقانه طراح کفش Manolo Blahnik. در ادامه کتاب او در سال 2007 در سیسیل تیراندازی شد– یک سند عکاسی از جزیره ایتالیایی که برای اولین بار در سال 1987 از آن بازدید کرد و در سال 2019 به طور دائم در آن ساکن شد – او آخرین کتاب خود را منتشر کرد. جزیره زیبایی های ابدی سال گذشته به عنوان نامه ای عاشقانه به جایی که خانه او شد. مطابق با روحیه بی قرار او، حتی یک سرمایه گذاری خلاقانه کاملاً جدید را برای رابرتز به نمایش گذاشت: موزاییک.

استعدادهای همه کاره و حس شوخ طبعی رابرتز توسط دوستان و همکارانش پس از درگذشت او به یادگار مانده است. ادوارد انینفول، سردبیر بریتانیایی می‌گوید: «مایکل رابرتز واقعاً باعث شد ببینم چه چیزی ممکن است: او و آندره لئون تالی دو سیاه‌پوست در صدر صنعت بودند. ووگ من داستان های او را در آن می دیدم تاتلر و فکر کنید، وای، یک مرد سیاه پوست وجود دارد که این کار را با شرایط خودش انجام می دهد. مایکل همیشه بسیار سخاوتمند، مهربان، دلگرم کننده و خنده دار بود. و بالاتر از همه، بسیار با استعداد.”